Ο Απαλλοτριωτής

FB4

NICHILIST ICAMENTE

 

Η ελευθερία μου και τα δικαιώματα μου είναι 
τόσα όσο και η ισχύς μου. 
Ακόμη και την ευτυχία και τη μεγαλοσύνη 
θα τις έχω μόνο στο μέτρο της δύναμής μου!

Ο Αποαλλοτριωτής είναι η πιο ωραία αρσενική φιγούρα, απροκάλυπτη και αρρενωπή που συνάντησα ποτέ στον Αναρχισμό.
Αυτός είναι που δεν έχει τίποτε να περιμένει.Αυτός είναι που δεν έχει κανένα βωμό για να θυσιαστεί.Αυτός δοξάζει μονάχα τη Ζωή με η φιλοσοφία της Δράσης.

Τον γνώρισα σε ένα μακρινό αυγουστιάτικο μεσημέρι ενώ ο ήλιος μετέτρεπε σε χρυσάφι την πρασινίζουσα φύση,που γιορτινή και αρωματισμένη τραγουδούσε εύθυμα τραγούδια παγανιστικής ομορφιάς.Μου είπε: ”Ήμουν πάντα ένα πνεύμα ανήσυχο,περιπλανώμενο και εξεγερμένο.Μελέτησα τους ανθρώπους και την ψυχή τους τόσο σε βιβλία όσο και στην πραγματικότητα.Αυτό που βρήκα ήταν ένα αμάγαλμα κωμικού,αγοραίου και δειλίας.
Από όλα αυτά μου έμεινε μια αίσθηση ναυτίας.Από την μία κυριαρχούν τα απειλτικά ηθικά φαντάσματα δημιουργημένα από το ψέμα και την υποκρισία.Από την άλλη τα κτήνη προς θυσία που λατρεύουν με φανατισμό και δειλία.Αυτός είναι ο κόσμος των ανθρώπων.Αυτή είναι η ανθρωπότητα.
Για αυτό τον κόσμο,για αυτούς τους ανθρώπους,για αυτή την ανθρωπότητα εγώ αισθάνομαι απέχθεια.
Πληβείοι και αστοί είναι ισότιμοι.Αμφότεροι είναι άξιοι.
Ο σοσιαλισμός δεν είναι αυτής της γνώμης.Αυτός ανακάλυψε το καλό και το κακό.Και για να καταστρέψει αυτούς τους δύο ανταγωνισμούς,δημιούργησε δυο άλλα φαντάσματα:Ισότητα και Αδελφότητα μεταξύ των ανθρώπων…
Αλλά οι άνθρωποι θα είναι ίσοι απέναντι στο κράτος και ελεύθεροι στο Σοσιαλισμό…Αυτός-ο σοσιαλισμός- απαρνήθηκε τη Δύναμη,τη Νεότητα,τον Πόλεμο! Αλλά όταν οι αστοί,οι άθλιοι του πνεύματος,δεν θέλουν να ξέρουν ότι είναι ίσοι με τους πληβείους,τους άθλιους της σάρκας,τότε ακόμη και ο σοσιασισμός δέχεται,κλαψουρίζοντας,τον πόλεμο.
Ναι, ακόμη και ο σοσιαλισμός δέχεται τους φόνους και τις απαλλοτριώσεις.Αλλά στο όνομα ενός ιδανικού ισότητας και ανθρώπινης αδελφότητας…Από εκείνη την άγια αδελφότητα που ξεκίνησαν οι Κάιν και Άβελ!…

Μα με το σοσιαλισμό σκέφτεται κανείς κατά το ήμισυ,ελευθερώνεται κατά το ήμισυ,ζει τα μισά!… Ο σοσιαλισμός είναι αδιαλλαξία,είναι ανικανότητα να ζεις,είναι η πίστη στο φόβο.
Εγώ πάω πιο πέρα!Ο σοσιαλισμός θεώρησε καλό την ισότητα και κακό την ανισότητα.Καλοί οι δούλοι,κακοί οι τύραννοι.Εγώ διέσχισα το κατώφλι του καλού και του κακού για να ζήσω έντονα τη ζωή μου.Εγώ ζω σήμερα και δεν μπορώ να περιμένω το αύριο.Η αναμονή είναι για τους λαούς και την ανθρωπότητα,γι’αυτό δεν είναι και δικιά μου δουλειά.Το μέλλον είναι η μάσκα του φόβου.Το θάρρος και η δύναμη δεν έχουν μέλλον,που εξεγείρεται ενάντια στο παρελθόν καταστρέφοντας το.

Η καθαρότητα της ζωής εξελλίσεται μόνο με την ευγένεια του θάρρους,που είναι η φιλοσοφία της δράσης”.
Παρατήρησα: ” Η καθαότητα αυτής της ζωής μου φαίνεται να πλησιάζει το έγκλημα!”
Απάντησε: ”Το έγκλημα είναι ανώτατη σύνθεση ελευθερίας και ζωής.Ο ηθικός κόσμος είναι κόσμος των φαντασμάτων.
 Εκεί υπάρχουν φαντάσματα και σκιές φαντασμάτων:εκεί υπάρχει το Ιδεατό,η οικουμενική Αγάπη,το Μέλλον.Ιδού η σκία των φαντασμάτων:Εκεί υπάρχει άγνοια,φόβος,δειλία.Βαθύ σκοτάδι.Σκοτάδι αιώνιο,ίσως.Και εγώ έζησα για μια μέρα,εκεί στη φρικτή και ρυπαρή φυλακή.Έπειτα οπλίστηκα με έναν ιερό πυρσό για να κάψω τα φαντάσματα και να βιάσω τη ωύχτα.Όταν έφτασα μπρος στα σκουριασμένα κάγκελα του καλού και του κακού,τα γκρέμισα μανιασμένα και διέσχισα το κατώφλι.
 Η αστική τάξη,μου πέταξε το ηθικό της ανάθεμα και ο ηλίθιος λαός την ηθική του κατάρα.
Μα και οι μεν και οι δε,είναι ανθρωπότητα.Εγώ είμαι ένας άνθρωπος.Η ανθρωπότητα είναι ο εχθρός μου.Αυτή θέλει να με σφίξει μέσα στα χιλιάδες της τρομερά πλοκάμια.Εγώ ψάχνω μόνο να αποσπάσω απ’αυτή ό,τι καλύπτει τις επιθυμίες μου.Είμαστε σε πόλεμο!Ό,τι έχω την δύναμη να αποσπάσω είναι δικό μου.Και ό,τι είναι δικό μου το θυσιάζω στο βωμό της ελευθερίας μου και της ζωής μου.
 Εκείνης της ζωής μου που αισθάνομαι να πάλλεται μέσα στις φλογερές φλόγες που μου καίνε την καρδιά,ανάμεσα σ’εκείνον τον άγριο σπαραγμο όλου μου του είναι,που φουσκώνει την καρδιά μου με θεΐκές καταιγίδες και κάνει να αντηχούν στο πνεύμα εκκωφαντικές πολεμικές φανφάρες και πολυφωνικές συμφωνίες μια ανώτερης αγάπης,παράξενης και άγνωστης,που γεμίζει τις φλέβες με αίμα θεριεμένο και δυνατό,το οποίο σκορπίζεται στο σύνολο των μυών μου,των νεύρων και της σάρκας μου,δονήσεις διαβολικές μιάς χαρούμενης επέκτασης,εκείνης της ζωής μου που διαβλέπω μέσω των τρελλών οραμάτων των φανταστικώ μου ονείρων,που χρειάζεται και λαχταρά αιώνια εξέλιξη.
 Το σύνθημα μου είναι να περπατώ απαλλοτριώνοντας και καίγοντας,αφήνοντας πίσω μου ουρλιαχτά ηθικών προσβολών και κομμάτια παλιών αντικειμένων να καπνίζουν.Όταν οι άνθρωποι δεν θα κατέχουν πια τα ηθικά πλούτη-μοναδικοί πραγματικοί θυσαυροί όντως απαραβίαστοι- τότε θα πετάξω τα αντικλείδια μου.Όταν στον κόσμο δεν θα υπάρχουν πια φαντάσματα ,θα πετάξω τον πυρσό μου.Αλλά αυτό το μέλλον είναι μακρινό αλλά ίσως και να μη είναι!Και εγώ είναι ένας γιός αυτου του μακρινού μέλλοντος ,θεμελιωμένο σε αυτόν τον κόσμο πάνω στο Τυχαίο,στην ισχύ του οποίου εγώ υποκλίνομαι”.

 Έτσι μου είπε ο Απαλλοτριωτής σ’εκείνο το μακρινο αυγουστιάτικο μεσημέρι ενώ ο ήλιος μετέτρεπε σε χρυσάφι την πρασινίζουσα φύση,που γιορτινή και αρωματισμένη τραγουδούσε εύθυμα τραγούδια παγανιστικής ομορφιάς….

[Από το Iconoclasta,Πιστόΐα,ν.10, 26 Νοεμβρίου 1919]

 

 

 

 

(Visited 9 times, 1 visits today)