Η πτήση

NOVAT

 

«Πρέπει κάποιος να φύγει; Ή να μείνει;… Αν μπορείς, μείνε: 
Αποχώρησε, όταν αυτό πρέπει»

-Σάρλ Μπωντλαίρ

Το βέλος μου είναι έτοιμο, η βούληση μου ανανεωμένη, η δύναμή μου αποδεδειγμένη. Πως θα μπορούσα να περιμένω περισσότερο;

Ναι, πρέπει να αποχωρήσω. Ήρθε η ώρα, ήρθε η στιγμή!

Τίποτα, τίποτα!

Ταλαιπωρημένο, το μυαλό μου πετάει. Πετάει πέρα με τα φτερά της Πραγματικότητας στον κόσμο των ονείρων, προς ευρύτερους ορίζοντες, προς την αιωνιότητά μου.

Δε μπορώ πλέον να ονειρεύομαι, εγώ είμαι το όνειρο του εαυτού μου. Ο φίλος των πιθανών συνοδοιπόρων μου.

Ω φίλοι, ω φίλοι, που είστε;

Δε βλέπετε, εκεί πέρα, το πρόσωπο της Αιωνιότητας και του Μυστηρίου; Είναι απαραίτητο να ξετυλίξω τον τελικό γρίφο του αιωνίου. Ελάτε, φίλοι, ελάτε, ήρθε η ώρα, ήρθε η στιγμή!

Φτάσατε;

Δεν έχω δει ποτέ τον ουρανό τόσο γαλήνια όσο τα πρόσωπά σας, ω φίλοι.

Πόσο όμορφο είναι να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον.

Βρισκόμαστε σε ένα μικρό καράβι, χαμένοι στη θάλασσα. Όχι άλλες αυγές, ή σούρουπα, ή προορισμοί. Έχουμε μόνο τον ήλιο, το φως, τη ζέστη, το βάθος και την απόσταση.

Ακούτε; Η Αιωνιότητα εξυψώνει το πιο όμορφο τραγούδι της στη Ζωή, καθώς ζητά από εμάς τη γαμήλια τριανταφυλλένια γιρλάντα. Ω φίλοι, τα τριαντάφυλλα, που είναι τα τριαντάφυλλα;

Τι κρίμα, τι δύστυχο πράγμα που ήταν η γη στην οποία ζήσαμε!

Την θυμάστε ακόμα, ω φίλοι;

Εκεί όπου ανατείλαν χρυσές χαραυγές, αλλά και μαύρες νύχτες ξεπρόβαλαν…

Εκεί οι άνθρωποι ονειρεύτηκαν συλλογικούς στόχους και μέτρησαν τον χρόνο…

Αχ φίλοι, φίλοι, είμαι χτυπημένος από μια απέραντη λύπη γι’ αυτή τη φτωχή γη.

Τι μου συμβαίνει λοιπόν;

Ας το ξεχάσουμε! Για πόσες χιλιάδες χρόνια επιπλέουμε στα ατελείωτα κύματα αυτού του πελώριου βάθους που μας ανυψώνει στις περιοχές του ηλίου, πιο πάνω από τον ήλιο;

Και για πόσες χιλιάδες χρόνια θα ζούμε ακόμη;

Αχ, χαρωπή Αιωνιότητα, το αιώνιο είναι χαρούμενο τώρα!

Μπορεί ποτέ κανείς να μην γνώρισε την κρυφή χαρά που γεμίζει τις μοναχικές καρδιές μας, ω φίλοι!

Δεν έχουμε κι εμείς υποφέρει στωικά μέσα στην επιβαλλόμενη σιωπή;

Όχι, όχι, ίσως ποτέ κανείς να μην γνώρισε τις πιο βάναυσες θλίψεις μας, ούτε την απεριόριστη χαρά αυτού του αιώνιου μεσημεριού.

Στον παλιό τερατώδη κόσμο, τώρα πιστεύουν πως είμαστε νεκροί.

Και αντ’ αυτού, παντρευτήκαμε την αιωνιότητα, εμείς — οι μοναχικοί τύποι!

Μα τα τριαντάφυλλα, ω φίλοι; Που είναι τα τριαντάφυλλα; Ω, κόκκινα τριαντάφυλλα της Αιώνιας Εξέγερσης!

NICHILISTI CAMENTE

 

 

image_pdfScaricare PDFimage_printStampare testo
(Visited 68 times, 1 visits today)